Stadsdichter Bart Moeyaert heeft net zijn tiende gedicht af. In dat gedicht beschrijft hij de persoon Elsschot.
"Er is veel over Alfons de Ridder/Willem Elsschot gezegd, geschreven, gespeculeerd, geroddeld. Heel veel bronnen en brieven heb ik aangeboord, tot ik tot de conclusie kwam dat de man op fotos altijd ten voeten uit was wie hij was, en wat hij was: een man met twee namen, een man uit drie delen. Zo is het gedicht Het pak gegroeid, gebaseerd op het drieledig pak dat hij zo goed als altijd droeg: de broek van de man, het vest van de zakenman, de jas van de schrijver. Waar en wanneer de man in de zakenman of de schrijver overging, is nooit echt helemaal duidelijk geworden, en omdat hij er graag over zweeg, is hij ook uitgegroeid tot zo’n mythische figuur geworden. Waardoor ik weer weet dat zijn werk telt, en niet wie hij - misschien - was."
HET PAK
Een man mat zich een pak aan.
Het stond hem, maar het zat niet
als gegoten. Hij vond de snit,
de stof goed passen bij zijn stok,
zijn pijp. Hij kon zich ’s ochtends
met gemak vermommen als een heer
en zo de lei op gaan. Alsof hij zich
in rozen hulde. Dat was slim.
Van zulke struiken is bekend dat ze
er zijn om naar te kijken, en voorts
alleen maar zout in wonden strooien,
omdat een ander zich graag pijnigt,
niet wil horen dat hij zeg maar
nooit zal ruiken als die man daar.
En schijnbaar niets drong tot hem
door. Zo geurde zijn tabak, zo zat hij
in zichzelf. Zo vielen plooien nu
eenmaal. Hij schreed langs huizen
die hij kende, hij sloop voorbij als hij
geen licht mocht zien, verkocht ons
lucht voor diamanten. Deed hij u zeer,
dan speet het hem. Dan had hij u
per ongeluk gestreeld. Wat overbleef
viel na te lezen. Dat was de zalf,
dat wist hij. Hij bleef zijn pak.
Zichzelf als man, zichzelf als heer.
Twee namen en drie delen
